Başlamak hayatımın her döneminde sorun oldu benim için. Bi başlasam gerisi gelir deyip durdum. İlkokul sıralarında kompozisyon yazdığımız yıllara dayanır bunun temeli. Başlayamadığımdan hep kopya çekerdim milletin yazılarından. Can çıkar huy çıkmaz işte. Şu yaşıma geldim hala aynı kopya ustasıyım. Hep milletin ilişkilerinden kopya çekiyorum. Örnek almak filan değil yani benimki. Bildiğin onların ilişkilerini çalıyorum. İlişki hırsızıyım. Ya da "ilişki arsızı"yım. Hangisi işime gelirse. Sadece başlamak sorun olsa tamam, halledilir diyeceğim ama yok be kardeşim bitiremiyorum da ben. Uzaya astronot göndermişiz, uzay çağına gelmişiz hala adam akıllı bir ilişkim olmadı. Yanlış adamlar yakamdan düşmedi. Ben mi hep öyle tipleri seçtim bilmiyorum. Acı çeken kadını oynamayı çok sevdiğimden midir nedir hep tercihim mahallenin serseri oğlanından yanadır. En sonuncusundan kıçıma öyle bir tekme yedim ki bir şekilde rahatlamam lazımdı. Ben de en iyi bildiğim şeyi yapıp yazmaya karar verdim. Onun ağzına sıçmanın en iyi yolu bütün kirli çamaşırları ortaya dökmekti, ben de onu yapıyorum işte. Beni terk etmek neymiş görecek gününü. Bu arada terk edilmek de uzmanlık alanım. O kadar berbat bir ilişki geçmişim var. Öyle şeyler yaşıyorum ki ""Ben insan değil miyim, ben kulun değil miyim" dememek için kendimi zor tutuyorum. Bu arada Allah belanı versin Yunan heykeli kılıklı herif!
